سنگ ها

با خستگی من صبوری میکنند

آنگاه که باد

تنه برقامتم میزند و

ابتلای ابر

رجعت باران رابشارت میدهد

پله پله تنهایی کوه آوار میشود

درصعودی که از انعکاس گریز

نشان می گیرد

قله

تکاپویی است به فهم دوباره انسان

که سخت ناپیداست